کاش آواره ترین ابر بهاری بودم

من كه آواره ترین ابر بهارم بی توشانه ای امن ندارم كه ببارم بی تو باد می آید و دستان تو از من دورندبه زمین ریخته گل های انارم بی توخشكم و لخت تر از آنكه كلاغان حتیخانه ای امن بسازند كنارم بی توتازه این باد فقط باد بهار است،خودتفكر كن آخر پاییز چه دارم بی تو!نه اناری به تنم مانده،نه برگی كه مگربه سفارشار بیفتد سر و كارم بی توكاش آواره ترین ابر بهاری بودمتا شبی سر به بیابان بگذارم بی توپایم آن قدر فرو رفته كه با تیشه مگرپا از این باغچه بیرون بگذارم بی تو